“Onze wereld is gestopt op 26 mei.” Met die woorden proberen de ouders van de 12-jarige Arthur hun onbeschrijfelijke verdriet onder woorden te brengen. Sinds het zware ongeval in Buggenhout, waarbij hun zoon om het leven kwam, leeft het gezin in een nachtmerrie die maar niet lijkt te stoppen.

Papa, mama en het jongere zusje van Arthur blijven achter met een immense leegte. Familieleden en vrienden beschrijven hoe het gezin volledig gebroken is door het drama dat zich afspeelde aan de spooroverweg in Buggenhout.

Arthur kwam om het leven bij de zware botsing tussen een voertuig en een trein. Het ongeval veroorzaakte een golf van verdriet in heel België, maar voor zijn ouders voelt het alsof de tijd letterlijk is blijven stilstaan.

“Onze wereld is gestopt op 26 mei”, klinkt het emotioneel vanuit de familie. “Alles draaide rond Arthur. Nu is het stil.”

Volgens mensen uit hun omgeving was Arthur een lieve, rustige jongen met een grote glimlach. Hij hield van school, vrienden en zijn familie. Ondanks zijn jonge leeftijd liet hij volgens kennissen een enorme indruk achter op iedereen die hem kende.

Voor zijn zusje is het verlies bijzonder zwaar. Familieleden vertellen dat zij haar broer voortdurend mist en nog moeilijk begrijpt wat er precies gebeurd is. “Ze zoekt hem nog overal”, klinkt het aangeslagen.

De ouders proberen zich sterk te houden, maar de pijn is enorm. Mensen uit de buurt brengen bloemen, kaartjes en steunbetuigingen langs in de hoop het gezin wat kracht te geven in deze onmenselijk moeilijke periode.

Het verhaal van Arthur raakt extra veel mensen omdat hij samen met zijn familie uit Oekraïne was gevlucht om een veiliger leven op te bouwen in België. Dat hij uiteindelijk hier bij een tragisch ongeval om het leven kwam, maakt het verdriet volgens velen nog moeilijker te bevatten.

In Buggenhout blijft de plaats van het ongeval ondertussen een plek van stilte en rouw. Knuffels, kaarsen en bloemen blijven zich opstapelen als teken van medeleven.

Het onderzoek naar de precieze omstandigheden van het ongeval loopt nog volop. Maar voor de ouders van Arthur verandert geen enkel antwoord nog iets aan de harde realiteit waarmee zij nu moeten leven.

Hun zoon komt niet meer thuis. En sinds die noodlottige dag, zeggen ze zelf, voelt niets nog hetzelfde aan.