Miał być polityczny pogrzeb rządu. Wyszła kolejna prawicowa telenowela

Warszawa. Rok temu prawicowe media i politycy opozycji odpalali polityczne fajerwerki. W studiach telewizyjnych, na portalach i w mediach społecznościowych powtarzano jedno: Karol Nawrocki miał być końcem Donalda Tuska. Miał zatrzymać rząd. Miał rozbić koalicję. Miał sprawić, że premier zacznie się pakować, a obóz władzy pogrąży się w chaosie.

Brzmiało to jak zapowiedź wielkiego politycznego przełomu.

Minął rok.

Donald Tusk nadal jest premierem. Rząd nadal działa. Koalicja Obywatelska wciąż utrzymuje się jako jedna z głównych sił politycznych w kraju. A prawicowe zapowiedzi o rychłym końcu Tuska zaczynają coraz bardziej przypominać telenowelę, w której finał obiecywany jest w każdym odcinku — ale nigdy nie nadchodzi.

„Tusk już się pakuje” — stary refren prawicy

To nie pierwszy raz, gdy PiS i sprzyjające mu media ogłaszają polityczny koniec Tuska. Ten scenariusz powtarza się od lat. Za każdym razem pojawia się nowa „ostateczna” przesłanka. Nowy kryzys. Nowy sondaż. Nowe weto. Nowy konflikt w koalicji. Nowy prezydencki ruch. Nowy „moment przełomu”.

I za każdym razem narracja brzmi podobnie:

Tusk nie przetrwa.

Koalicja się rozpadnie.

Ludzie wyjdą na ulice.

Prezydent go zablokuje.

Unia go porzuci.

Ameryka go upokorzy.

PiS wróci szybciej, niż ktokolwiek myśli.

Tyle że rzeczywistość znowu okazała się mniej wygodna dla prawicy. Bo Tusk, z wszystkimi swoimi problemami, błędami i konfliktami, nadal gra. Nadal narzuca tematy. Nadal utrzymuje obóz władzy przy politycznym stole. I nadal doprowadza przeciwników do furii samym faktem, że nie zniknął.

Nawrocki miał zatrzymać wszystko. Zatrzymał głównie własną narrację

Karol Nawrocki miał być dla prawicy wielkim bezpiecznikiem. Prezydentem, który powstrzyma Tuska, zablokuje reformy, przywróci opozycji poczucie siły i pokaże, że rząd bez Pałacu nie zrobi kroku.

I rzeczywiście — Pałac blokował, wetował, wchodził w konflikty, podbijał spór o kompetencje i próbował budować obraz prezydenta jako ostatniej zapory przed „systemem Tuska”.

Problem w tym, że sama blokada nie wystarczy, żeby przejąć inicjatywę.

Weto może zatrzymać ustawę.

Nie daje jednak programu.

Konflikt może podgrzać elektorat.

Nie tworzy jednak alternatywy.

Krzyk o „końcu rządu” może dobrze wyglądać w nagłówku.

Nie obala jednak premiera.

Po roku widać coraz wyraźniej, że Pałac stał się dla prawicy narzędziem walki, ale niekoniecznie źródłem zwycięstwa.

PiS pomylił blokowanie z rządzeniem

Największy problem PiS polega dziś na tym, że partia zbyt długo żyje w logice sprzeciwu. Wszystko, co robi Tusk, ma być zdradą, pułapką, katastrofą albo dowodem na rozpad państwa. Każda decyzja rządu ma być skandalem. Każdy ruch koalicji ma być początkiem końca. Każdy spór ma być „ostatecznym dowodem”, że premier traci kontrolę.

Ale wyborcy po pewnym czasie mogą się zmęczyć ciągłym alarmem.

Bo jeśli przez rok codziennie słyszą, że rząd zaraz upadnie, a rząd nie upada, zaczynają pytać: czy to jeszcze analiza, czy już rytuał?

PiS chciał pokazać Tuska jako polityka słabego, otoczonego kryzysem i pozbawionego przyszłości. Tymczasem niechcący pokazał coś innego: własną frustrację, że mimo wszystkich zapowiedzi nadal nie potrafi go pokonać.

Prawicowe media znów muszą tłumaczyć, dlaczego „już prawie”

Prawicowe redakcje od dawna żyją z dramaturgii. „Koniec Tuska”, „rząd na krawędzi”, „koalicja pęka”, „premier w panice”, „ostatnie dni tej władzy” — to nagłówki, które świetnie klikają się w internecie.

Problem zaczyna się wtedy, gdy tytuły rozjeżdżają się z rzeczywistością.

Jeśli przez dwanaście miesięcy zapowiadasz polityczne trzęsienie ziemi, a po roku nadal musisz przekonywać widzów, że „to już naprawdę zaraz”, zaczynasz wyglądać mniej jak analityk, a bardziej jak sprzedawca serialu bez finału.

I właśnie dlatego w prawicowych mediach coraz częściej widać nerwowość. Bo trzeba utrzymać emocje własnego elektoratu, ale jednocześnie coraz trudniej ukrywać, że Tusk nie został wyniesiony z kancelarii na noszach.

Tusk ma swoje problemy, ale prawica ma większy kłopot z opowieścią

Nie chodzi o to, że rząd Tuska jest bezbłędny. Nie jest. Ma konflikty wewnętrzne, trudne reformy, problemy komunikacyjne, napięcia z Pałacem, presję gospodarczą, spory o sądy, bezpieczeństwo, zdrowie i koszty życia.

Ale polityka nie polega na tym, że rząd ma problemy. Każdy rząd je ma.

Pytanie brzmi: czy opozycja potrafi zamienić te problemy w realną alternatywę?

I tutaj PiS ma kłopot. Bo łatwiej jest ogłaszać „koniec Tuska” niż pokazać przekonujący plan po Tusku. Łatwiej jest krzyczeć o zdradzie niż zbudować szeroką większość. Łatwiej jest liczyć na kryzys przeciwnika niż samemu odzyskać zaufanie.

Od „zaraz wracamy” do „dlaczego jeszcze nie wróciliśmy?”

Rok temu prawica żyła nadzieją, że wystarczy presja Pałacu, kilka kryzysów, medialny ostrzał i rząd zacznie się sypać. Dziś coraz częściej musi odpowiadać na pytanie, dlaczego ten scenariusz się nie wydarzył.

Czy Tusk jest silniejszy, niż zakładali?

Czy koalicja jest bardziej odporna, niż mówili?

Czy PiS przecenił własne możliwości?

Czy prawicowe media pomyliły mobilizację elektoratu z realną analizą polityczną?

To pytania niewygodne, bo prowadzą do jednej konkluzji: samo życzenie upadku przeciwnika nie jest strategią.

Popcorn, panika i fałszywe proroctwa

Najbardziej zabawny element tej historii polega na tym, że prawica sama zamknęła się w swojej opowieści. Przez lata budowała mit Tuska jako polityka, który zaraz przegra, zaraz zostanie rozliczony, zaraz straci koalicję, zaraz zderzy się ze ścianą.

A on wciąż wracał.

Ilekroć ogłaszano jego koniec, pojawiał się kolejny odcinek. Ilekroć mówiono, że to już ostatni kryzys, przychodził następny tydzień, następna konferencja, następny ruch polityczny.

Dlatego coraz więcej komentatorów może dziś patrzeć na prawicowe proroctwa z popcornem w ręku. Bo dramat powtarza się tak często, że zaczyna przypominać komedię.

Finał: czy PiS ma plan, czy tylko czeka na cud?

Po roku od wielkich zapowiedzi jedno pytanie brzmi najgłośniej: czy PiS naprawdę ma plan na pokonanie Tuska?

Nie plan na krzyczenie.

Nie plan na kolejne nagłówki.

Nie plan na weta.

Nie plan na czekanie, aż koalicja sama się rozpadnie.

Tylko prawdziwy plan polityczny: program, liderów, wiarygodność, język dla centrum i odpowiedź na pytanie, co dalej z Polską.

Bo jeśli cała strategia opozycji polega na tym, że Tusk „już zaraz” upadnie, to po roku wygląda coraz mniej jak strategia, a coraz bardziej jak modlitwa o cud.

Donald Tusk nadal stoi.

PiS nadal tłumaczy, dlaczego jego koniec jest tuż za rogiem.

A wyborcy mogą zapytać bardzo prosto:

ile razy można zapowiadać ten sam polityczny pogrzeb, zanim ludzie zaczną się śmiać zamiast wierzyć?