Het eerste wat Meredith Blackwood opviel, was de stilte.

Niet de aangename stilte.

Niet de heldere bergstilte waarvoor ze vijftien jaar had betaald met afstand, routine en de zorgvuldige kunst om onopvallend te blijven.

Deze stilte voelde gekneusd.

Ze hing over het erf alsof zelfs de vogels bang waren geworden en op afstand bleven.

Kort na zonsopgang stapte Meredith met een mok zwarte koffie, die haar handen verwarmde, de veranda op. Toen zag ze drie verfrommelde motorfietsen aan de rand van haar oprit liggen.

Een lange seconde bleef ze bewegingloos staan.

De motoren pasten niet in de bleke ochtend van Montana.

Het chroom ving het zwakke zonlicht op in scherpe, gebroken schitteringen.

Eén benzinetank was opengescheurd.

Een andere lag op zijn kant, met het stuur verdraaid als een gebroken gewei.

Daarachter lagen drie mannen uitgestrekt op het grind en de door de vorst donker geworden aarde.

Onder één van hen was het bloed opgedroogd tot bijna zwart.

Een ander had zich niet eens genoeg bewogen om te kreunen.

De jongste lag akelig stil.